Ik begon al vroeg met gamen, zelfs nog voordat wij thuis een computer had. Mijn broer en ik maakten altijd op papier tekeningen van pletmachines. “Pletmachines?” hoor ik je denken. Pletmachines zijn apparaten waar mensen (getekend als stick figures) via een lopende band binnen komen, waarna ze door een opvallend creatief assortiment marteltuig verminkt worden. Daarna worden de stukjes mens op een efficiënte manier opgeruimd zodat er geen bewijs achterblijft.
Als ik zo terug denk, is dit best wel een verontrustend teken van psychopathisch gedrag..
Misschien zijn games dan niet oorzaak #1 van dat impulsieve gedrag van enkelingen waarbij de “experts” meteen de schuld geven aan de gewelddadige spelletjes. Ik gebruikte ten slotte alleen creativiteit om de game in mijn hoofd zo leuk mogelijk te maken. Er werd mij niets meer aangeleverd dan een pen en papier en toch creëer ik iets gewelddadigs.
Niet dat ik zo’n enkeling ben die een keer onverwacht door het lint gaat, maar ik bedoel er alleen maar mee te zeggen dat deze “gekken” toch wel middelen krijgen om zichzelf op hun eigen manier te uiten. Misschien zijn games wel juist de uitlaatklep die mensen nodig hebben om af en toe van zich af te slaan. Wat ik eigenlijk probeer te zeggen is: don’t read too much into it.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten